Fotografie: Laura Dekker - Door Hendriëlle de Groot - NLMagazine/Sport, zeilen, maritieme educatie - Laura Dekker werd wereldnieuws toen ze op zestienjarige leeftijd solo de wereld rondzeilde. Dertien jaar later is het “zeilmeisje” een volwassen vrouw en moeder, en geeft ze haar ervaring door aan jongeren via de ‘Laura Dekker World Sailing Foundation’.
“Zeilen is een metafoor voor het leven,” zegt ze. “Je leert omgaan met onzekerheid, verantwoordelijkheid nemen en, misschien wel het belangrijkste: jezelf vertrouwen.”
Toekomstdroom werd werkelijkheid
Haar liefde voor de zee ontstond vroeg. Ze groeide op aan boord van een zeilschip en kon zeilen voordat ze kon fietsen. Op haar achtste droomde ze al van een solozeiltocht. Maar toen ze die droom wilde waarmaken, kreeg ze storm tegen: rechtszaken, Bureau Jeugdzorg dat haar uit huis wilde plaatsen, en een mediahype. “Ik moest vechten voor iets waar ik in geloofde,” blikt ze terug. “Dat gevecht was een van de grootste lessen van mijn leven.”
De reis zelf duurde anderhalf jaar en kende angstige momenten: vissersboten zonder licht, scheurende zeilen in de nacht, dagen zonder slaap. Toch overheerste de magie. “De eerste keer dat ik de Canarische Eilanden aan de horizon zag, voelde ik pure trots en verwondering.” Ze leerde dankbaar te zijn voor het gewone: een warme douche, een schoon bed.
Nu deelt Laura die lessen met tieners die maandenlang met haar meevaren. Zeilen, koken, onderhoud, nachtwachten; iedereen draagt verantwoordelijkheid. Zonder social media of uitvlucht moeten de jongeren samenwerken en hun grenzen verleggen. “Op een boot kun je niet zeggen: ‘Ik sla dit even over’. Je moet door en daardoor ontdek je wat je kunt.”
Meer kunnen dan je denkt
Dekker ziet hoe jongeren opbloeien. De stille jongen met capuchon die uiteindelijk de havencommunicatie doet, de teruggetrokken tiener die initiatief neemt, elke deelnemer groeit in zelfvertrouwen. “Ze beseffen dat fouten maken niet erg is. Ze ontdekken dat ze veel meer kunnen dan ze dachten.”
In een tijd van prestatiedruk en constante prikkels biedt de oceaan ruimte en rust. “Veel jongeren zeggen dat ze hun telefoon wel overboord zouden willen gooien. Pas als die eerste onrust verdwijnt, ontstaat er ruimte voor echte gesprekken en ontdek je ècht wie je bent.”
Laura’s boodschap is daarom helder: “Je hoeft niet alles te weten om te beginnen. Durf die eerste stap te zetten, ook als je bang bent om fouten te maken. Het hoeft niet in één keer allemaal goed. Je ontdekt pas wat je kunt, als je in beweging komt.”
Programma Laura Dekker World Sailing Foundation
Met de stichting biedt Laura jongeren van 15-18 jaar de kans om drie tot zes maanden op zee te zijn, meevarend, meelevend, meewerkend.
-
Samen leven, samen leren: alles aan boord wordt gezamenlijk gedaan, van navigeren tot schoonmaken, van koken tot nachtwachten, zodat jongeren ècht meemaken wat verantwoordelijkheid inhoudt.
-
Onderwijs onderweg: schoolopdrachten maken, lessen volgen via de Wereldschool via welk systeem ook Laura zelf haar havo-examens aan boord leerde. Onderweg studeren is zwaar, maar ook heel enorm leerzaam. Immers, je leert plannen, doorzetten, èn praktische dingen oplossen.
-
Groepsdynamiek & zelfkennis: Aan boord kun je ongemak niet ontwijken en dus moet je spanningen, irritaties en misverstanden bespreken zodat je leert om je grenzen leert kennen en om samen te werken.
-
Rust & reflectie; weg van schermen, weg van social media, weg van constante prikkels. Dat geeft ruimte voor gesprekken, voor stilte, voor wie je werkelijk bent en voor wat je ècht belangrijk vindt.
Bron: De Andere krant










