Pannetje melk op het vuur - De kunst van het campagnevoeren

In 2025 lijken de campagnevoerders dat advies te negeren: veel te vroeg beginnen, zoals Geert Wilders al in Zwolle te zien was. Een verkiezingscampagne is als een militaire mars door rul zand; wie te vroeg start, raakt als eerste uitgeput. Verveling is het grootste risico: overexposure via media kan kiezers snel verjagen.

Hoewel de campagne van 2025 niet rustig is gestart, is de uitkomst nog niet zeker. Wie gaat er winnen? GroenLinks-PvdA, een herrezen CDA, Wilders’ PVV, of Pieter Omtzigt’s aanhang? De campagne zal vooral bepaald worden door de drie P’s: Programma, Persoon en Presentatie. Wie zich daar goed op positioneert, heeft een streepje voor. Sinds de opkomst van Fortuyn lijken kiezers zoekende, van de VVD naar FVD en weer naar Wilders.

De vierde P, Poen (geld), is minder zichtbaar maar speelt ook mee. Een goede balans tussen de drie P’s is cruciaal: wie faalt op één, heeft een probleem. Campagnes waarin een partij een sterk programma heeft maar geen aansprekende lijsttrekker, of vice versa, lopen vast.

Tegelijk zijn er ‘campagnewetten’ die campagnes bepalen: speel geen uitwedstrijd, houd de nul vast, en wrijf niet in een vlek. Misstappen kunnen een campagne laten ontsporen, zoals we zagen bij Wouter Bos in 2006. Timmermans' GroenLinks-PvdA heeft bijvoorbeeld al een paar keer verkeerd gekozen, en Yeşilgöz’ VVD blijft achter bij Presentatie en Persoon.

Een succesvolle campagne draait om herkenning en het vasthouden van je achterban. Het grootste gevaar is de interne nachtmerrie: vervreemden van je eigen mensen. Daarom is het advies: blijf bij je punt, vertel je eigen verhaal, en laat je niet afleiden.

Zo kun je, voorzichtig spelend met vuur, het pannetje melk op het juiste moment aan de kook brengen.

Bron:
- Jan Schinkelshoek
- De Hofvijver en Montesquieu Instituut