NLMagazine/Amsterdam, Evenementen, festivals - De afgelasting van het Amsterdamse festival Music On is uitgegroeid tot een schoolvoorbeeld van hoe bureaucratie, miscommunicatie en bestuurlijk geklungel duizenden mensen kunnen duperen. Slechts 2,5 uur voordat de eerste bezoekers het terrein zouden betreden, ging de stekker eruit.
Twintigduizend festivalgangers, waaronder veel buitenlanders konden rechtsomkeert maken. De organisator bleef achter met een miljoenenverlies en Amsterdam met een flinke imagodeuk.
Officieel draaide alles om ontbrekende constructieberekeningen van de grote festivaltent. Volgens burgemeester Femke Halsema kon de Omgevingsdienst Noordzeekanaal daardoor geen groen licht geven. Veiligheid stond voorop, dus werd het evenement afgeblazen. Begrijpelijk misschien, maar de manier waarop dit is verlopen roept vooral verbazing op.
Allemaal gedoe, gezeik en gezeur
Het begon al weken eerder. Loveland, de organisator, besloot na de vergunningverlening een andere tent te gebruiken, een rond model met een aangepaste constructie. De gemeente vroeg daarop nieuwe toestemming aan de Omgevingsdienst. Daarna gebeurde iets waar menig Nederlander inmiddels moe van wordt. Eindeloos mailen, wachten en langs elkaar heen werken. Meerdere verzoeken van de gemeente bleven onbeantwoord, mogelijk omdat ze naar het verkeerde mailadres waren gestuurd. Dat klinkt eerder als een slechte sketch dan als professioneel bestuur in de hoofdstad van Nederland.
Ondertussen werkte de organisatie zich uit de naad om alsnog aan alle eisen te voldoen. Er werden extra veiligheidsmaatregelen genomen, waaronder zware betonblokken om de tent te verzwaren. Maar ondanks dat de risico’s volgens rapporten beheersbaar waren en bij beperkte wind zelfs volledig, bleef het negatieve advies staan. De benodigde berekeningen waren simpelweg niet op tijd beschikbaar. Einde verhaal.
Miscommunicatie’, gebrek aan regie
De gemeenteraad reageerde geschokt op de gang van zaken. Waarom werd er niet gewoon gebeld toen antwoorden uitbleven? Hoe kan een miljoenenfestival afhankelijk zijn van onbeantwoorde mails en bureaucratische mist? Dat zijn vragen waar nog altijd geen overtuigend antwoord op is gekomen.
Halsema noemde de situatie ‘beschamend’ en erkende haar verantwoordelijkheid. Dat siert haar. Maar voor veel betrokkenen verandert dat weinig. Leveranciers, beveiligers, technici, horecaondernemers, artiesten en duizenden bezoekers zaten met de schade. En minstens zo pijnlijk: het vertrouwen in Amsterdam als evenementenstad heeft opnieuw een knauw gekregen.
Want veiligheid is belangrijk, daar twijfelt niemand aan. Maar als een wereldstad niet eens in staat is om cruciale communicatie rond een groot evenement fatsoenlijk te organiseren, dan gaat er iets fundamenteel mis. Niet alleen bij de organisator, maar vooral binnen het bestuurlijke apparaat dat zichzelf ondertussen heeft vastgedraaid in regels, protocollen en eindeloze verantwoordingsdrang.
De uitgebreide evaluatie moet nog komen. Maar één conclusie lijkt nu al onvermijdelijk: dit festival werd niet alleen geveld door ontbrekende berekeningen, maar vooral door een verbijsterend gebrek aan regie.
Bron: GemeenteNu, Annemieke Diekman
