Gebruikerswaardering: 5 / 5
NLMagazine/Veiligheid, IT - Stel je voor dat je vroeger alles in een kast in je eigen huis bewaarde: fotoalbums, belangrijke papieren, noem maar op. Maar vanaf ongeveer het jaar 2000 zijn we dat steeds minder gaan doen.
In plaats daarvan zijn we alles gaan opslaan in “de cloud”. Dat klinkt heel zweverig, maar eigenlijk betekent het gewoon: je spullen staan op een computer van iemand anders, ergens ver weg. Dat heeft voordelen; je kunt er overal bij, maar ook grote risico’s. Veel groter dan de meeste mensen zich realiseren.
Hoe is die cloud eigenlijk ontstaan?
Lang geleden bedachten slimme mensen in de VS dat het handig zou zijn als je via internet allerlei “computer-dingen” kon gebruiken zonder dat je zelf dure apparatuur hoefde te kopen. Alsof je geen stroomgenerator thuis hebt staan, maar gewoon stroom uit het stopcontact trekt.
Bedrijven zoals Salesforce, Google, Yahoo, Microsoft en Amazon dachten: “Dat kunnen wij wel regelen!” En dat deden ze. Vanaf 2000 groeide cloudcomputing als een gek, en in 2005–2007 begonnen zelfs universiteiten speciale studies om dit te snappen. Zo ingewikkeld was het.
Drie reuzen die bijna de hele wereld in handen hebben
Hier komt het spannende deel. Drie Amerikaanse bedrijven beheren samen bijna twee derde van alle cloudopslag ter wereld:
- Amazon: 30%
- Microsoft (Azure): 20%
- Google Cloud: 13%
Oftewel: drie enorme bedrijven uit één land bepalen voor een groot deel waar onze digitale spullen staan. En wie er eventueel bij kan.
En toen kwam de Amerikaanse CLOUD Act
Alsof dat nog niet genoeg is, heeft de Amerikaanse regering een speciale wet: de CLOUD Act. Deze wet zegt eigenlijk: “Als een Amerikaans bedrijf gegevens opslaat, dan mag de Amerikaanse overheid die opvragen. Ook als die gegevens van iemand uit Europa zijn.”
Privacy AVG
Dus stel: jouw foto’s, documenten of bedrijfsgegevens staan op een server van een Amerikaans bedrijf… dan kan de Amerikaanse overheid daarbij, zelfs als die server in Europa staat.
Daardoor wordt de Europese privacywet (AVG) ineens een stuk minder sterk. Want wat heb je aan een slot op de deur, als iemand anders een sleutel heeft?
Kort gezegd
Werken in de cloud is superhandig, maar het is ook alsof je je dagboek onder het kussen van iemand anders stopt. Die persoon belooft dat hij niet kijkt… maar zijn regering zegt dat hij dat wél moet doen als ze daarom vragen.
Jos de Jong
