Gebruikerswaardering: 5 / 5
Column door Fred van Assendelft - NLMagazine/Columns - We hadden de afgelopen nacht een lodge in een prachtig bos bij een kasteel in een klein dorp in Frankrijk. Fijn wandelen en heel rustig, en onze hond, Cuba, mocht er loslopen. Het domein was toch omheind. Fantastisch !
Het was nog bloedheet. De lodge had geen airco, gelukkig wel een ventilator. We lieten de openslaande deur open, omdat het ‘s avonds wat afkoelde. Zo was het, na een lauwe douche, net te doen.
Midden in de nacht merkte ik, bij een sanitaire onderbreking van de slaap, dat Cuba weg was. Ik keek een beetje rond maar het was pikdonker dus ik ben maar weer gaan slapen, zij zou wel weer terugkomen. Ze loopt nooit weg.
Om een uur of zeven ben ik toch maar gaan zoeken en roepen. Het hele terrein over, maar Cuba was nergens te vinden. Om acht uur sprak ik de eigenaar van het domein en hij beloofde dat hij met de terreinwagen ook zou gaan zoeken. Mijn vrouw en ik zijn nog naar het kasteel gelopen om het daar te vragen, maar nee, zij hadden geen vreemde hond gezien. Uiteindelijk kreeg de eigenaar bericht dat Cuba bij het gemeentehuis, zo’n vijftienhonderd meter verderop was gevonden.
Mijn echtgenote is er meteen naartoe gereden. Helaas, Cuba was daar niet (meer). Ook langzaam rijden en door het open raampje haar naam roepen had geen resultaat. Dan maar weer terug, inpakken en gereedmaken voor het vertrek, maar wat dan ? Je gaat toch niet weg zonder hond !
Weer een telefoontje van de eigenaar: een medewerker had haar, ergens “boven, onder, achter, voor” opgevangen, begrijp het maar eens via de telefoon in rap Frans. In ieder geval, toch bij het gemeentehuis.
Wij op zoek naar dat “boven, onder, achter, voor” en jawel hoor. Daar was ze, warm onthaald met eten en drinken en vastgezet. De medewerker had haar chip proberen uit te lezen en had niks kunnen vinden. In Frankrijk worden chips van honden onder bij oren geplaatst, in Nederland tussen de schouderbladen. Het telefoonnummer op de halsband werkte niet.
Achteraf hoorden we dat het licht geonweerd had en Cuba is bang voor dat gerommel in de lucht. Ze is waarschijnlijk in totale paniek weggerend, een omheining heeft vast wel een gaatje voor een middelgrote hond. Onweer en knallen zijn de enige reden dat zij wegloopt, op zoek naar een ‘veilig’ plekje.
(De moraal van dit verhaal: vertrouw niet op open deuren !)
