Gebruikerswaardering: 5 / 5
Column door Fred van Assendelft - NLMagazine/Columns - Sinds kort ben ik verhuisd naar Abcoude, een dorpje onder de rook van Amsterdam. Wat een verschil, je buren stellen zich een voor een aan je voor. Dat is voor een Amsterdammer die in Amstelveen woonde, onvoorstelbaar.
Vroeger kende ik mijn buren haast niet en spreken deed ik ze nauwelijks. Ze spraken bijna allemaal een andere taal of Engels met een sterk Indiaas accent. Een van de buren in Amstelveen vroeg ik naar zijn naam nadat ik me had voorgesteld. Er kwam een onuitsprekelijke naam uit zijn mond en omdat hij zelf ook wel door had dat ik dat nooit zou onthouden, zei hij: “…, but you’d better call me Franky.” Zo’n buurt dus.
Toen ik in ons nieuwe huis in het schilderachtige plaatsje iets moest ophangen en een plugje nodig had om een schroef in de muur vast te zetten, realiseerde ik me dat de plugjes waarschijnlijk in een doos van de stapel op de gang zat. De gok dat ik in een paar keer de juiste doos te pakken zou hebben, heb ik niet genomen. Ik had al gezien dat er een ijzerwarenzaak in het dorp was, dus ging ik de hond uitlaten, richting de Doe-Het-Zelf-winkel.
“Dag meneer, waar liggen de pluggen ?”
Het antwoord van winkelier was verbazingwekkend: “Daar kunt u niet bij, die liggen achter me.”
Achter hem was een ladekast opgesteld, zo een die je vroeger wel in dat soort winkels zag en hier hadden ze hem nu ook: twintig hoog en tien lades breed, honderden lades met op de voorkant het artikel of de artikelen geplakt die erin zaten. Op de vraag of er ook zes millimeter pluggen waren, was het antwoord: “Hoeveel wilt u er hebben ?”
Ik had er maar één nodig en dat vertelde ik de man. Het juiste laatje ging open en er kwam één plug uit.
“Anders nog iets ?”
Nee, iets anders wilde ik niet.
“Dat is dan vijfentwintig cent.”
Ik betaalde en vertrok. Dat was ik in Amsterdam of Amstelveen niet gewend. Daar ging ik naar een bouwmarkt en was verplicht een doos met honderd pluggen in vijf verschillende maten te kopen.
Hier beginnen de mensen een praatje met je: “U bent nieuw hier hè, ik heb u nog niet in de buurt gezien.”
Ik was de hond aan het uitlaten en vertelde dat we hier inderdaad pas waren komen wonen. Ik werd van harte welkom geheten in de buurt en als ik iets nodig had, kon ik rustig even aanbellen op nummer zes.
Abcoude, wat een verademing.
