Gebruikerswaardering: 5 / 5
Column door Fred van Assendelft - NLMagazine/Columns - Als je een hond hebt, moet je hem, in dit geval haar, een aantal keren per dag uitlaten. Als het een beetje fatsoenlijk weer is, doe ik het graag. Het is een genoegen het snuffelde beest in het park van links naar rechts over het pad te zien meanderen. Het park achter ons huis heet niet voor niets het Meanderpark.
Vaak zie je dezelfde mensen in het park, variërend van haastige kantoormensen, ’s morgens op weg naar het werk, tot de dame die dagelijks urenlang het park op en neer loopt, haar gezicht van de mensen afgekeerd, het hoofd wat naar beneden en soms een klein sigaartje puffend. Ik ben haar, na een jaartje genegeerd te zijn, toch maar eens vriendelijk gedag gaan zeggen en inmiddels groet ze mij ook. Misschien kan ik naar een volgende fase gaan en een opmerking maken over het weer, of zou dat voor de dame te agressief over komen ? Ik ga het toch een keer voorzichtig proberen.
Al een paar weken zit er in het weekeinde een jong stelletje op het bankje vlak bij ons huis, innig dicht tegen elkaar aan. Ik schat ze een jaar of 16 of 17. Zwijgend zitten ze naast elkaar, zij heel stijfjes en verlegen, hij ook erg timide, maar wel met zijn arm om haar heengeslagen. Ze praten niet als ik langsloop. Ze kijken niet op. Zij heeft haar hoofd laag en omdat ze een pet draagt, kan ik haar gezicht niet zien. Inmiddels zeg ik ze ook al een tijdje voorzichtig gedag. De jongeman zegt dan vriendelijk iets terug, het meisje blijft stil.
Vanochtend besloot ik een praatje aan te knopen. De antwoorden op mijn vragen kwamen hoofdzakelijk van hem, de jongedame bleef naar beneden kijken. Hij heeft half lang, donkerblond haar en is geheel in het zwart gekleed. Zijn wat bleke gezicht steekt daar schel bij af. Antwoorden op mijn vragen kwamen eerst alleen in monosyllaben. Of ze hier in de buurt woonden: ‘Nee, niet echt.’
‘Dan zit je vast bij haar op school ? ‘
‘Zat.’ Mijn vragende gezicht spreekt, ook voor hem, blijkbaar boekdelen:
‘Ik was niet goed in scheikunde, dus nu zit ik op de VAVO. Volwassenonderwijs ’, vult hij ter verduidelijking aan.
‘En op welke school zit jij dan ‘, vraag ik aan zijn partner.
‘VWO ’, geeft ze met duidelijke stem aan.
‘Welke klas ? ’
‘Zes.’
‘Ah, dat wordt dus straks examen doen’, constateer ik. Er volgt een knikje.
Met een hond heb je altijd een excuus, dus ik geef aan dat ik verder moet omdat Cuba ongeduldig wordt. Ik wens ze nog een fijne dag samen en vertrek.
Op de terugweg zie ik dat ze er nog steeds zitten, nu in een geanimeerd gesprek. Misschien praten ze wel over mij: wat een nieuwsgierige, ouwe vent. Ze praten in ieder geval. Het gezicht van het meisje is omhoog gericht naar de jongen, ze heeft een fijn gezichtje, net zo bleek als dat van hem. We knikken vriendelijk naar elkaar.
Leuk hoor, je hondje uitlaten.
