Kitty, Babs, Marga, Ruth en Annelies

Voor Kitty schreef ik een gedicht dat ik stiekem op school in haar kastje onder haar tafeltje legde. Ik had mijn naam eronder geschreven: Freddie. Of ze het op prijs stelde weet ik niet, maar tijdens het bokspringen in de pauze op het schoolplein riep ze in de sprong dat ik niet meer van die rare briefjes moest schrijven. Ik ben nog wel een keer met haar mee naar haar huis gelopen en in het portiek hebben we nog zeker een kwartier staan praten. Ik was toen tien.

Babs in de hoogste klas, klas zes, was heel andere koek. Die deed achter in de klas, waar wij beiden zaten, haar rok omhoog en liet haar kruis zien. We hebben zelfs nog een keer samen op het toilet naar elkaar gekeken, maar omdat ik geen flauw vermoeden had wat ik moest doen, was voor haar de lol er gauw af.

In de eerste klas van de HBS zat Marga, een struise blonde die een oogje op mij had en ik op haar. Nachten heb ik van haar gedroomd, gefantaseerd en bedacht hoe ik het moest aanpakken. Toen ik na een paar maanden een idee had wat ik moest doen, was haar liefde inmiddels over.

Ruth, in klas twee, was een schoonheid. Toen ik met haar naar haar huis fietste, vertelde ze me dat Ronald had gezegd dat hij haar graag een kusje zou geven. Zij gaf aan dat er te weinig dadendrang van Ronald uitging: “Praat niet alleen over kusjes geven, maar geef er ook een”, zei ze al fietsend. Toen we later bij haar huis nog even napraatten, kwam die boodschap nog niet goed bij mij door. Toen ik er een paar nachten over had wakkergelegen en dacht te weten wat ik moest doen, had Ruth inmiddels iemand anders gevonden die met haar meefietste.

Nee, Annelies was anders, die nam echt initiatief. “Fred,” zei ze, ik heette in klas drie inmiddels Fred, “jouw haar zit niet goed, zal ik het eens knippen, wij hebben een kapsalon.” We maakten een afspraak voor op een avond en in de kapsalon van haar ouders werd ik geknipt. Ze deed echt haar best en het resultaat beviel me uitstekend. Toen ze zei dat ze het licht uit ging doen, omdat anders iedereen zo naar binnen kon kijken en ze tegenover me ging zitten met een blik van: nu is het jouw beurt, nam ik ook die beurt en begon te praten over Bob Dylan en dat The Times They Are A-Changin’ een diepere betekenis had en … Ik was pas vijftien en had echt geen idee wat Annelies van me wilde.

Ik vond Annelies echt een leuke meid, ik heb nog een paar keer met haar in de pauzes een blokje omgelopen, maar zelfs haar hand vasthouden was voor mij te gewaagd. Op de schoolavond had ik me voorgenomen met haar te gaan schuifelen, maar ze had de moed inmiddels opgegeven en kwam die avond niet.

Het is later allemaal wel goed gekomen met mij. Ik heb een fantastische echtgenote, we hebben drie kleinkinderen en het leven is goed voor me geweest. Sorry, Kitty, Babs, Marga, Ruth en Annelies.