Ruzie op school

Als er dan teruggescholden werd, of, zoals dat soms met jongetjes gaat, er een klap of een schop werd gegeven, liep Donnie huilend weg, vond dat de schuld bij de ander lag en vertelde dat dan ook in de klas: Fred heeft mij geslagen !

Typerend voor Donnie was ook dat hij altijd beweerde dat de ander begon en dat hij niets had gedaan. Hij hoefde daarom, zo vond hij waarschijnlijk, ook nooit excuses te maken. Maar het ergste was zijn onvoorspelbaarheid. Soms was hij poeslief tegen iemand, vooral als hij iets van die persoon nodig had, om dan een volgende dag heel boos op die jongen te zijn, meestal omdat hij niet kreeg waarop hij gehoopt had.

Op het schoolplein zorgde hij er altijd voor dat de meesters en juffen het zagen als hij eens een snoepje uitdeelde, maar dat hij er iets voor terug wilde hebben, zagen de leraren niet, daar zorgde hij ook voor. Donnie vond dan ook dat hij tot het braafste jongetje van de school verkozen had moeten worden.

Rommel maken kon hij als de beste, maar de anderen moesten het voor hem opruimen, want op de vraag wie die rommel had gemaakt, keek hij altijd als de vermoorde onschuld. En als het hem te veel werd, kon hij dreigen: … dan zijn we geen vrienden meer …; mijn vader is een goeie vriend van de meester, …; … wacht maar, morgen zal ik …

Soms, heel soms denk ik nog wel eens aan Donnie terug. Wat zou er van hem geworden zijn ? Hij was goed gebekt, wist precies wanneer en hoe hij medeleerlingen de schuld moest geven van conflicten die hijzelf veroorzaakt had of vuil moest laten opruimen dat hij had gemaakt. Hij heeft het vast ver geschopt.

Hoe komt het toch dat ik de laatste tijd steeds meer aan dat ettertje moet denken. Het zal toch niets met de wereldpolitiek te maken hebben ? Vast niet. Het ging gewoon over Donnie, om niets anders dan een ruzie op school.