“Hello….”

Ik belde een vriendin, heb je zin, tijd en wil je mee. Het was niet om de hoek, maar dat mocht de pret niet drukken. Voorpret in de auto is sowieso altijd een goed begin van de avond. Leuke voorstelling, mooie zaal en uitverkocht.

Tijdens de voorstelling kwam er een overdenking. Stel, hypothetisch; we zitten hier met z’n allen en alle deuren zijn zojuist geblokkeerd en afgesloten. Wij weten dat over vijf minuten het hele theater de lucht in gaat. In die vijf minuten mag je één iemand bellen. Wie bel je en waarom. En toen was het stil in de zaal…. Vijf munten lang stil. Iedereen dacht na, liet de vraag binnenkomen, voelde en wellicht ook realiseerde…. Wie wil ik nog iets zeggen, als ik nog vijf minuten heb. Na vijf minuten kwam de volgende vraag… waarom heb je degene nog niet gebeld om te zeggen wat je wilde zeggen? En kun je hem of haar morgen bellen? Wat houd je eventueel tegen? Stel; jij hebt nog vijf minuten. Wie bel je, waarom en waarom doe je dat nu niet? Interessant…