Coolumn door Danny Fransen - NLMagazine/Columns - ‘Jij een dag als vrouw door het leven, serieus?!’ herhaal ik het begin van zijn verhaal. Een jonge gast, klein van stuk, grote onderzoekende ogen, wat lange wilde, donkere krullen en een open blik.
‘Als ik mensen wil begrijpen, zal ik mezelf soms ook in de ander moeten verplaatsen’ begint hij zijn verhaal. ‘En dus heb ik een dagje met mijn vriendin geruild’ gaat hij verder.
‘Voor mijn vriendin was dat super relaxed. Broek, shirt, sneakers, hand door haar haar en zij kon op pad. Maar ik….’ gaat hij verder met zijn verhaal. Hij draait met zijn ogen, een flinke zucht en dan gaat hij verder…
‘Echt diep respect voor vrouwen’ en hij maakt een buiging.
‘Benen scheren, wat…alles scheren, nagels lakken, make up, dat gedoe ook om iets rond je oog te smeren, wat een klus is dat, dan het haar, panty’s, bijpassende lingerie, pfff en dan hakken… en, en, en dan weet ik nog niet eens wat het is om ongesteld te zijn, krampen te voelen, wisselende hormonen te hebben. Nogmaals diep respect. Ik zou nooit een vrouw willen zijn’ beëindigd hij zijn verhaal.
Ik kijk hem met een glimlach aan. Hij zal eind twintig jaar zijn en dan op zo’n manier zichzelf verplaatsen om zijn vriendin beter te begrijpen. Als je het hebt over respect, dan verdient deze jongen respect.
Misschien moeten wij vaker wat meer moeite doen om elkaar beter te begrijpen…💖