Gebruikerswaardering: 5 / 5
Column door Danny Fransen - NLMagazine, Columns - ‘Je zag het toch aankomen? Hij was toch al op leeftijd? Je bent er nu wel overheen, toch!? Het is nu toch al vier jaar, blijf je er niet een klein beetje in hangen? Dit is wat de mensen zeggen en vragen” zegt ze, terwijl de tranen over haar wangen rollen.
Ik pak haar handen om haar te laten voelen dat ik haar hoor en er ben. ‘Ik mis m’n vader nog iedere dag’ gaat ze verder. ‘Hij deed zoveel voor mij’. De tranen blijven komen.
Het blijft even stil…
‘Mensen weten niet beter. Rouw gaat niet over, meis. Het gevoel van gemis wordt niet minder, wel milder. Het leven vormt zich om dat gemis heen. Het wordt verweven in jouw leven. Er is een 'voor' en er is een 'na'. En soms komt het gemis onverwachts ineens weer even binnen. Sta je met tranen in je ogen, zoals nu als jouw buurvrouw even langskomt’ zeg ik haar.
‘Het geeft niet’ ga ik verder en ik geef haar een zakdoekje.
‘Jouw leven is veranderd, niet voor een week of een maand, maar voor altijd. En daar moet je mee leren leven. En dat moeten de mensen om jou heen ook, want het heeft jou veranderd, jouw gevoel, jouw perspectief, jouw visie.’
‘Doen wat goed is voor jou, juist in rouw…’ 💖