Gebruikerswaardering: 5 / 5
Column door Danny Fransen - NLMagazine/Columns - ‘Mensen denken altijd dat ik zeven of acht jaar oud ben’ zegt hij als ik hem in de zomervakantie van 2025 voor het eerst ontmoet.
Ik was zijn moeder al eens eerder tegengekomen en nu was hij, haar zoon, er ook bij. Leuke gast, twaalf jaar, kijkt wijs uit z’n ogen, open blik, grappige rode krullen, sproetjes en….1.30m. We raakten aan de praat en ik merkte aan zijn praten dat hij geen zeven, acht jaar oud was, maar zijn uiterlijk deed duidelijk anders vermoeden.
Toen hij vertelde dat hij weleens gepest werd en dat ook volwassen weleens moesten lachen als hij vertelde dat hij twaalf jaar oud was, voelde ik wel wat sympathie. Het maakte hem (logischerwijs) onzeker.
‘Joh, weet je wat jij moet zeggen’ zeg ik grappend tegen hem. ‘Zeg de volgende keer gewoon dat je acht jaar oud bent, dat je waanzinnig slim bent, meerdere klassen hebt overgeslagen en dat je daarom nu naar het VWO mag, maar dat je dat waarschijnlijk ook super saai en veel te gemakkelijk zult vinden’. Hij moest verschrikkelijk lachen om mijn gekke idee, maar hij wist niet of hij dat zou durven… 🤣😂
Toeval wil dat ik hem weer tegenkwam. Inmiddels al een paar maanden op het voortgezet onderwijs en pesten is er niet meer bij vertelt hij met een grote glimlach.
Tegen onbekende mensen en kinderen zegt hij structureel dat hij acht jaar oud is, waardoor iedereen direct aan de lippen van deze ‘wonder’ jongen hangt. En als hij later in het verhaal vertelt dat het een grap is, dat hij (inmiddels) dertien jaar oud is, heeft hij de lachers al op zijn hand.
Soms werkt juist een wous idee.