Column Sophie Rietmulder
Typography

Column Sophie Rietmulder - Het is donderdagavond en ik sta in de keuken. ‘Ik hoor door het gepruttel van de pannen heen dat ik een bericht binnen krijg’. Het is een bericht van mijn vader, met een foto van hem en mijn moeder in de achtertuin van mijn opa en oma.

Ik bestudeer het plaatje en trek de conclusie dat deze foto ergens eind jaren ‘80/begin jaren ’90 gemaakt moet zijn. Mijn moeder draagt een high waisted pantalon met een sjaaltje om haar middel, met daar op een witte blouse met grote kraag en grote oorbellen. Mijn vader ziet eruit als een figurant die ieder moment in een oude aflevering van Friends voorbij kan komen en hij houdt mijn moeder stevig vast.

Het zal me niks verbazen als je deze foto tegenkomt in het woordenboek, als je ‘trots als een pauw’ opzoekt, want zo kijkt hij naar haar. Een blik die ik nu, 30 jaar later nog steeds herken. Als mijn moeder iets grappigs zegt, een punt maakt of gewoon op dat moment even helemaal zichzelf is. Je moet goed opletten, want het duurt maar heel even, maar het is een blik van pure adoratie.

 

Mijn ouders zijn de koning en koningin van het goede voorbeeld geven als het om de liefde gaat. Zij zijn de reden dat ik er heilig in geloof dat er voor iedereen iemand rondloopt, die ooit zo naar je zal kijken zoals mijn vader naar mijn moeder kijkt.

Ze ontmoetten elkaar in 1986 in het café waar mijn vader achter de bar stond. Hij heeft wel eens tegen mij gezegd dat hij bij mijn moeder iets vond, dat hij nog nooit bij een andere vrouw had gevonden. Hij kon het niet uitleggen, het was gewoon zo.Bij mijn moeder duurde het wat langer, zij was op dat moment nog druk met het afwimpelen van incompetente mannen. 34 jaar later komen we erachter dat die appel niet ver van de boom valt, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Mijn moeder bleek toentertijd de enige te zijn die niet als een piranha om de bar van mijn vader heen cirkelde, en dat zag hij wel zitten. Er ging wat tijd overheen maar toen ze eenmaal samen kwamen, hebben ze elkaar nooit meer losgelaten. Hun ontmoeting is een van mijn favoriete verhalen die in de loop der jaren veel is verteld en er zitten nog heel veel onbeschreven bladzijdes in dat boek. Er zullen vast ook wat hobbels en bobbels voorkomen in dat verhaal, geen liefde is perfect, maar hun liefde is hoe het hoort te zijn. Groots maar toch klein, soms misschien moeilijk maar toch zo ongecompliceerd en een voorbeeld voor velen. Ik hoop dat ik het ooit vind, want de tijden zijn veranderd en liefde lijkt ineens niet meer zo simpel te zijn. Maar voor de volgende man die het wil proberen: de lat ligt dankzij deze twee heel erg hoog.

Foto door Engin Akyurt via Pexels

Merchandise NL

Body & Fit

Telegraaf ad

Kranten ad