Gebruikerswaardering: 5 / 5
Door Jos de Jong - Er is iets diep onrechtvaardigs aan het principe van de erfbelasting. Wanneer een dierbare overlijdt, worden nabestaanden geconfronteerd met verlies, verdriet èn…met de Belastingdienst. Nog voordat de rouw is ingezonken, staat de overheid al weer klaar om haar deel op te eisen van wat ooit met hard werken en spaarzaamheid is opgebouwd.
De dood is nog niet koud, of de Staat staat aan het graf
De erfbelasting wordt vaak verdedigd als een middel tot ‘herverdeling’ of ‘gelijke kansen’. Maar ‘dat slaat natuurlijk nergens op. Achter al dat fraaie taalgebruik schuilt iets wezenlijk anders, namelijk een staat die aanspraak maakt op geld waarover al talloze keren belasting is betaald. Inkomstenbelasting, vermogensrendementsheffing, overdrachtsbelasting, btw etc etc etc; het rijtje is eindeloos. En toch vindt de overheid dat er bij overlijden nóg een keer geïnd moet worden.
Belasten tot na de dood
De Staat erft altijd mee, zelfs jouw dood is belastbaar. Wie er nuchter naar kijkt, ziet dat dit geen vorm van rechtvaardigheid is, maar van pure hebzucht en diefstal. Het is onbegrijpelijk dat in een samenleving die vrijheid en eigendom hoog in het vaandel zegt te hebben (….), de overheid zelfs na de dood van haar burgers niet kan laten wat van hen is. De dood zou een grens moeten zijn en niet een kans voor de schatkist om nog lekker één laatste greep te doen. Ik noem het diefstal van de eerste orde.
Linkse partijen willen erfbelasting verhogen…
Onlangs kwam ik ‘het statement ‘Erfbelasting is grafroof met een stropdas’ tegen; een duidelijke uitspraak die het innen van erfbelasting nog eens extra belachelijk maakt. De burgers die onlangs hun stem uitbrachten op linkse partijen, zijn zich dan ook waarschijnlijk totaal niet bewust van het feit dat deze partijen de erfbelasting nog eens aanzienlijk willen verhogen met werkelijk abnormale percentages die werkelijk nèrgens op slaan.
Iedereen klaagt altijd over erfbelasting en dat is natuurlijk ook helemaal terecht. Wie anders dan de Staat wil er tenslotte meewerken aan diefstal. Maar, hoe is het dan toch mogelijk dat de burger dit schijnbaar toch accepteert en heeft gekozen voor partijen die verhoging van erfbelasting juist tóejuichen. GroenLinks-PvdA pleit voor een verhoging van de erfbelasting tot 45%, de SP zelfs tot 75%. Hoe haal je je dit in het hoofd? Elk enigszins normaal denkend mens ziet toch in dat dit pure oplichterij betreft!
In de praktijk betekent dit dat families hun bezit moeten verkopen om aan de eisen van de fiscus te kunnen voldoen. ‘Van de pot gerukt’ en ‘Het is ‘toch bij de beesten af!’.
Familiebedrijven, woningen, erfstukken; ze verdwijnen uit handen van de familie en worden omgezet in belastingopbrengst.
Erosie van familie en continuïteit
Maar het probleem is groter dan geld alleen. De erfbelasting tast de fundamenten van de samenleving aan. Bezittingen die generaties lang zijn opgebouwd, vormen meer dan slechts een economische waarde; ze zijn dragers van continuïteit, van verantwoordelijkheid en van familietraditie.
Wanneer de overheid mensen dwingt die bezittingen te verkopen, verliest niet alleen de familie iets van zichzelf, maar ook de samenleving verliest haar wortels.
De erfenis is de laatste daad van naastenliefde. Het is de mogelijkheid om zorg en verantwoordelijkheid over te dragen aan de volgende generatie. Een samenleving die dit gebaar zwaar belast, ondermijnt de waarden waarop ze zegt te zijn gebouwd.
Een perverse belasting zonder morele rechtvaardiging
De erfbelasting wordt vaak gepresenteerd als een manier om “ongelijkheid” te verminderen. Maar die redenering houdt natuurlijk helemaal geen stand. In werkelijkheid treft de erfbelasting niet de superrijken. Zij weten doorgaans precies hoe ze hun vermogen via stichtingen, vennootschappen en constructies kunnen beschermen. De rekening valt bij de gewone hardwerkende familie die een huis, een klein bedrijf of wat spaargeld nalaat.
Daarmee is de erfbelasting niet progressief, maar pervers. Ze straft immers verantwoordelijkheid en spaargedrag en beloont het verteren van vermogen.
Wie niets nalaat, betaalt niets. Wie zorgvuldig leeft, spaart en overdraagt, wordt gestraft.
De enige eerlijke oplossing
In morele zin valt de erfbelasting dan ook absoluut niet te verdedigen. Economisch gezien is ze volstrekt onzinnig. De enige redelijke conclusie is dan ook: afschaffen.
Niet ‘hervormen’, niet ‘vereenvoudigen’, maar volledig schrappen.
Legale diefstal
De vrijheid om te beschikken over het eigen bezit, ook na de dood, behoort tot de kern van het menselijk recht op eigendom en zelfbeschikking. Een staat die daar aanspraak op maakt, overschrijdt haar morele mandaat. Zolang de overheid inkomsten vergaart uit nalatenschappen, leeft ze, hoe beschaafd het ook verpakt wordt, van wat in wezen grafroof met goedkeuring van de wet is. Hoe noem je zoiets? Wettige diefstal? Toegestane diefstal? Onbestrafte diefstal? Oplichterij? Laaielichterij?
