Column Dave Binkhorst
Typography

Column Dave Binkhorst  - Sinds ik schrijf en steeds meer mensen dat beginnen te weten krijg ik soms berichtjes van jonge scholieren.

De één vraagt of ik wat over zijn ouders wil schrijven. De ander vraagt of ik iets voor hem na wil lezen wat hij op school moet inleveren. Deze kids willen geen vrienden worden, ze willen gewoon een voldoende halen of punten scoren bij hun ouders. Ik vind het prachtig. Ze gebruiken mij om aan een overkant te komen en ik breng ze met liefde. Het gaat immers niet om wat je kent maar, wie je kent. 

 

Deze jongens willen niks leren. Ze willen hun eigen gewoon richting de zomervakantie liegen. Ik ben jaloers op ze, ik mis die tijd waarin het leven nog ging om meisjes, voetbal en spijbelen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik moet in plaats van mag doen. Ik droom van iets wat ik wil doen, terwijl ik iets doe wat ik niet wil doen. Ik denk dat dat het leven is, hunkeren naar een groter en mooier iets en als je dat bereikt hebt wordt het gewoon en begin je weer opnieuw te hunkeren. 

 

Afgelopen week kreeg ik een prachtig berichtje via mijn Instagram binnen. Een 14 jarige jongen die mij vertelde hoe dol hij op de zomervakantie is en dat hij een hekel had aan school. Hij vroeg tips hoe hij een meisje kon veroveren. Hij is al 2 jaar stapelverliefd op haar, sinds hij haar kent heeft zijn hart zomervakantie. 

 

Hij is klaar met de stille aanbidder zijn. Hij wil het podium op en uit zijn hart zingen hoe leuk hij haar vindt, niets zingt zo mooi als verliefde jongens dus ik zat applaudisserend achter mijn laptop en sprak met hem af. We spraken af in Haarlem. Hij neemt een slok van zijn cola en vertelt over zijn grote liefde. 

 

‘’Ach man, ze is zo mooi. Zij geeft mij de kracht om naar school te gaan, door haar haal ik voldoendes, door haar wil ik de Nobelprijs winnen.,’ zegt hij. 

 

‘’Dat is prachtig, lieve jongen.’’

 

‘’Ja, en weetje. Ze weet zelf nog niet wat een mooie planeet zij is maar, ik weet het wel. Ik kijk elke avond met mijn sterrenkijker naar haar. Ik wil het haar vertellen maar, ik ben bang dat ik te dramatisch ben. Dat het, dat het teveel is.’’


‘’Eerlijkheid is nooit te dramatisch, je moet je hart altijd groot houden en het nooit kleiner laten maken door iemand. Zeg haar gewoon wat je wilt.’’

 

‘’Maar, ik wil dingen met haar doen wat ik nog nooit met een meisje heb gedaan.’’

 

‘’Wat wil je doen dan?’’

 

‘’Ik wil haar begrijpen.’’

 

‘’Dat is alles wat je ook moet willen als je verliefd bent op iemand. Je moet haar willen leren begrijpen ondanks dat je weet dat je haar nooit zult begrijpen. Snap je wat ik bedoel?’’

 

‘’Maar, wat als zij mij niet wilt begrijpen? Trouwens, ik vraag wel tips aan jou omdat je mooi kan schrijven maar, heel eerlijk ik heb je nog nooit gelezen. Mijn zus vertelde over jouw dat jij lezen sexy maakt maar, goed dat terzijde. Ben jij zelf wel eens verliefd geweest?’’

 

‘’Over dat begrijpen. Dit gaat niet om haar, dit gaat om jou. Dit gaat om in de winkel van je hart kijken en niet bang zijn om het in de etalage te zetten. Over dat verliefd zijn, ja dat ben ik geweest. Sterker nog ik ben het ook op dit moment.’’

 

‘’Wat doe jij dan als je verliefd bent?’’

 

‘’Ik vertel het haar, ik zeg haar elke keer als ik haar zie dat ik blij ben dat zij er is. Ik vertel haar dat ik haar prachtig vind. Ik zeg het op de momenten waarop zij daar het meest over twijfelt en als ik verliefd ben haal ik als ontbijt altijd croissantjes.’’

 

‘’Oké, bedankt. Over dat meisje ik ga het haar vertellen, je hebt gelijk. Ik ga van haar een planeet maken.’’

 

Onderweg naar huis hoop ik dat hij het echt doet. Ik hoop echt voor hem dat het voor een tijdje altijd zomervakantie is. Ondertussen app ik mijn eigen planeet.

 

“Wil je 1 of 2 croissantjes”

Merchandise NL

Body & Fit

Telegraaf ad

Kranten ad